KAN KAYBI

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde güzel mi güzel bir ülke varmış. Bu ülke öyle bereketli öyle güzel topraklara sahipmiş ki; başakları altından, ormanları zümrütten, üzümleri yakuttanmış. Gören bir daha bakar hasetliğinden çatlarmış. Hatta nazarlar kem gözler değmesin diye nefesi kuvvetli beş vakit namazında nineler dualar eder kurşunlar dökermiş.
Köylerinden kentlerine her evde kurucularına ait çerçeveli fotoğraf evlerinin en güzel köşesinde asılı durur, hanelerini gururla taçlandırırmış. Şehitleri merhametle saygıyla anılır, gazileri el üstünde tutulurmuş.Köy enstitülerinden, kent üniversitelerine yetişen yeni nesil gençler mezun olur olmaz vatana hizmeti borç bilip çalışmaya başlarmış. Dokuma fabrikaları, şeker fabrikaları ve daha niceleri emin ellerde büyümeye devam etmiş.
Çocukları And içmeyi, gençleri ise Hitabe’yi ezbere bilirmiş. Çünkü vatanları kıymetliymiş. Bayrağı devraldıklarında gururdan yüzleri parlarmış hep.
Sonra bir gün düşmanlar o ülkeye ne yapıp edip girivermiş. Herkes ilk başta anlamamış. Koruduklarını sanıyor oldukları güzel vatanları meğer yediden yetmişe içten içe kuşatılıyormuş. Savaş desen yokmuş, tüfek desen yokmuş. Bolca hırsızlık, yalancılık, haksızlık, yağmacılık varmış. Kullanmayı bildikleri en tehlikeli tek güçlü silahları cahillikmiş.
Öyle güzel nişan alıyor hedefi tuttuyorlarmış ki, halk anca o kurşunu yedikten sonra anlıyormuş, bayraktaki kanı azar, azar kaybettiklerini.
Güzel ülke kan kaybede, kaybede sonunda kansızlara kalmış. Lokman hekimlere fermanlar yazmışlar. Gelin kurtarın vatanı diye. Çaresi, reçetesi yok demiş lokman hekimler.
Evlerinize astığınız o çerçeveli resimdeki gibi bir vatan kurtarıcı, bu ülkenin başına bir daha gelmez, demişlerr … Bu hikâyede burada bitmiş…