Kanat Kıranlar

Uçmayı öğrenemeyenler
gökyüzüne küs olur önce,
sonra yükseğe çıkan her kalbi
taşlarlar sessizce.

Kendi korkusunu rüzgâr sanır,
başkasının cesaretine fırtına derler.
Yürümeye razı olanlar,
uçanları delilikle suçlar.

Oysa kanat kırmak marifet değil,
marifet yaralıyken bile uçabilmekte.
Karanlıkta kalanlar,
ışığı söndürürse gündüz olacağını sanır.

Bilmezler ki
kanat kırmakla gökyüzü alçalmaz,
sadece yere yakın yaşayanların
vicdanı biraz daha ağırlaşır.

Sen uçmaya devam et,
rüzgâr seni tanır.
Kırılan her kanadın ardından
gökyüzü, hak edene
yeniden yol olur.