Kanatlarını Kırmak

Reva mı bana
içimde soluklanan kusların kanatlarını kırmak?
O küçük eller, o titrek nefesler
hayallerim kadar kırılgan…

Her biri bir umut taşıyor,
her biri bir sessiz çığlık.
Ama ben, korkuların gölgesinde
onları susturuyor, bastırıyorum.

Ne acı bir tutku bu!
Kendi içinde özgürlük isteyen ruhu
hapsetmek,
kanatlarını kırmak…

Ama yine de bilir insan:
Kuşlar uçarak büyür,
kanatlar kırılınca düşer,
ama yaralı bir kuş bile
bir gün yeniden göğe kalkabilir.

Belki de doğru olan,
kırmak değil, beklemek,
özgürlüğe açılan kapıları kapatmamak…
Ve içimdeki kuslara
bir nebze olsun nefes bırakmak…

Çünkü kanatlarını kırdığın her hayal
bir parça seni de kırar.