KAYBETMEK
İnsan kaybettiğini ilk anda anlamıyor.
Bir şey oluyor…
Bir cümle yarım kalıyor…
Bir kapı kapanıyor…
Ama beynin kabul etmiyor.
“Yok canım” diyorsun.
“Yanlış anlamışımdır” diyorsun.
“Birazdan düzelir” diyorsun.
Ama hiçbir şey düzelmiyor.
Sadece hayat devam ediyor.
Ve sen…
içinde bir yerde kalıyorsun.
Ben de öyle kaldım.
Bir gün vardı…
sonra bir daha aynı gün olmadı.
Sanki zaman ikiye ayrıldı.
Öncesi vardı.
Sonrası vardı.
Ve ben…
ikisi arasında sıkıştım.
İlk günler tuhaftı.
Bekliyordum.
Bir şey olacakmış gibi.
Bir ses duyacakmışım gibi.
Bir an her şey geri gelecekmiş gibi.
Ama gelmedi.
Beklemek…
en yorucu şeymiş.
Çünkü insan beklerken yaşamıyor.
Sadece erteliyor.
Ben de erteledim.
Günleri.
Kendimi.
Hayatı.
Bir süre sonra şunu fark ediyorsun…
Kaybetmek sadece birini kaybetmek değil.
Kendinden de bir şey gitmiş oluyor.
Gülüşün değişiyor mesela.
Sesin değişiyor.
Bakışın bile…
Aynı kalmıyorsun.
Ben değiştim.
İçimde bir boşluk kaldı.
Ne yaparsam yapayım dolmayan.
Bazı geceler…
hiç uyumadım.
Sadece düşündüm.
“Nasıl oldu?” diye.
“Ben nerede yanlış yaptım?” diye.
Ama bazı soruların cevabı yok.
Ve bu daha da acı.
Çünkü cevap olmayınca…
insan kendini suçlamaya başlıyor.
Ben de başladım.
Sessizce.
Kimseye söylemeden.
İçimde taşıyarak.
Zaman geçtikçe insanlar normale döndü.
Hayat döndü.
Sokaklar aynıydı.
Güneş aynıydı.
Dünya aynıydı.
Ama benim içimde hiçbir şey aynı değildi.
Ve en zor olan şey şuydu:
Herkes devam ederken…
senin yerinde kalman.
İnsan bunu anlatamaz.
“Takılı kaldım” diyemezsin.
Çünkü kimse anlamaz.
Ben de anlatmadım.
Sadece sustum.
Ama içimde bir şey hiç susmadı.
Bir özlem.
Sürekli büyüyen.
Hiç küçülmeyen.
Bazı günler…
en basit şey bile ağır geliyordu.
Bir ses.
Bir koku.
Bir anı.
Hiç beklemediğim yerden vuruyordu.
Ve ben…
her seferinde yeniden kırılıyordum.
Ama dışarıdan bakınca…
hiçbir şey yoktu.
İnsan en iyi burada saklanıyor zaten.
İçinde fırtına varken…
yüzünde sakinlik gösterebiliyor.
Ben bunu öğrendim.
Ama bedeli ağırdı.
Çünkü sakladıkça…
daha da büyüdü.
Bir gün kendime şunu sordum:
“Ben ne zaman kendime geri döneceğim?”
Cevap gelmedi.
Belki de geri dönüş yoktu.
Belki de bazı insanlar…
kayıptan sonra eski haline hiç dönmüyordu.
Sadece yeni bir “ben” oluyordu.
Ama ben o yeni beni de sevemedim.
Çünkü o ben…
çok eksikti.
Ve en kötüsü…
Eksikliğe alışmaya çalışıyordu.