Kaybettiğin Şey Huzurdu

Sana demiştim; beni kolay sanma,
Gidenin ardından susanlardan değilim.
Kaybedersen bir gün anlarsın yokluğumu,
Ben her kalpte aynı iz bırakan değilim.

Beni unutturan biri çıkar belki karşına,
Gülüşüyle örter içindeki boşluğu.
Ama gece olup yalnızlık çökünce,
Adım düşer sessizce aklına doğru.

Çünkü bazı insanlar geçmez öylece,
Bir mevsim gibi uğrayıp gitmezler.
Varlığı alışkanlık sanılır önce,
Yokluğu gelince kıymet bilirler.

Beni sana hatırlatan çok şey olur sonra;
Bir şarkı, bir sokak, eski bir koku.
Kalabalıkta ansızın benzer bir yüz,
Ve içinde büyüyen tarifsiz duygu.

Ben dönmem belki aynı yerime,
Zaman herkesi başka eder çünkü.
Ama sen bir gün anlarsın sessizce;
Kaybettiğin şey insan değil, huzurdu.