Kendinden Artanlar

Herkes bir başkası için tükeniyor,
Adını bilmediği yükleri omuzlayarak.
Bir gülüş uğruna susuyor kelimeler,
Bir “iyiyim”e feda ediliyor iç yangınlar.

Sevmek sanılıyor eksilmek,
Vermek sanılıyor kaybolmak.
Oysa kimse sormuyor kendine
“Benden geriye ne kaldı?”

Gece olunca anlaşılır her şey,
Işıklar sönünce yüzleşir insan.
Gündüz dağıttığı parçaları
Karanlıkta toplamaya çalışır.

Herkes bir başkası için tükeniyor,
Ama kimse fark etmiyor:
Tükenen insan değil sadece,
Hayatın kendisi yavaş yavaş eksiliyor.