KENDİNDEN VAZGEÇME

İnsan değişir…
Bugün “asla” dediğini yarın yapar.
Sözler unutulur,
verilen sözlerin yerini sessizlik alır.
Birlikte yürüdüğün yollar ayrılır,
bir zamanlar “hep” dediğin insanlar
bir gün hayatından çıkar.

Bunların hepsi olur…

Ama ne olursa olsun,
kendinden vazgeçme.

Birinin seni terk etmesi,
senin değersiz olduğun anlamına gelmez.
Birinin seni anlamaması,
senin yanlış olduğun anlamına gelmez.
Birinin kıymetini bilmemesi,
senin kıymetsiz olduğun anlamına hiç gelmez.

Bazı insanları kaybetmek,
aslında kendini yeniden bulmanın başlangıcıdır.

O yüzden artık
kim kalacak diye kendini değiştirme.
Kim gidecek diye kendini eksiltme.
Birinin sevgisini kazanmak uğruna
kendi gururundan vazgeçme.

Çünkü hayatında kalmak isteyen insan,
seni kendinden vazgeçirmek istemez.
Seni olduğun hâlinle sever,
eksiklerinle tamamlar,
yaralarınla birlikte yürür.

Ve gün gelir anlarsın…

Asıl mesele herkesin seni sevmesi değil,
senin kendine olan saygını kaybetmemenmiş.

Kim gelirse gelsin…
Kim giderse gitsin…

Sen yine kendinle kalacaksın.

Öyleyse kendine iyi bak.
Kalbini herkese açma.
Değerini, değer bilmeyenlerin eline bırakma.

Çünkü bazı insanlar gider,
bazı kapılar kapanır,
bazı hikâyeler yarım kalır…

Ama sen hâlâ buradaysan,
hikâyen bitmemiştir.

Kendini kaybetmeden devam et.
Çünkü dünyada yeniden kazanabileceğin
her şeyin bir yolu vardır;
ama kendini kaybettiğinde,
geri dönmek en uzun yoldur.