Kendine Giden Yol

Kendine ait tek seferlik bir hayat,
Başkalarının gölgesinde tüketilmez.
Herkesi mutlu edeceğim derken,
İnsan kendi kalbini ihmal etmez.

Bir ömür, başkalarının sözüyle yaşanmaz,
Her yol başkasının istediği yere çıkmaz.
Bazen durup kendine sormalısın;
“Ben nereye gidiyorum?” diye, korkmadan.

Kim ne der diye sustuğun her cümle,
İçinde büyüyen bir sessizliğe dönüşür.
Kendinden vazgeçtiğin her küçük an,
Bir gün koca bir pişmanlık olur.

Herkese yetişmeye çalışma,
Bazı yollar yalnız yürünür, bilirsin.
Kalabalıkların içinde kaybolmaktansa,
Kendi sessizliğinde kendini bulursun.

Sevilmek güzeldir elbette,
Ama uğruna kendinden eksilmek değil.
Birinin gönlünde yer bulacağım diye,
Kendi gönlünden çıkmak marifet değil.

Hayat kısa; yollar uzun görünür,
Oysa zaman sandığından daha hızlı geçer.
Bugün ertelediğin bir “kendim” vardır,
Yarın belki ona ulaşacak vaktin yetmez.

Başkalarının beklentileriyle değil,
Kendi vicdanınla ölç hayatını.
Çünkü en zor hesaplaşma şudur:
İnsan kendine verdiği sözleri tutamadığında.

Bırak bazıları seni anlamasın,
Her kalp senin derinliğini taşıyamaz.
Kendin olmaktan vazgeçtiğin yerde,
Hiçbir alkış seni gerçekten mutlu edemez.

Yolunu herkes beğenmek zorunda değil,
Yeter ki sen yürüdüğün yoldan utanma.
Çünkü hayat başkalarını memnun etmek değil,
Kendine yabancılaşmadan yaşama sanatıdır.

Bir gün geriye dönüp baktığında,
“Keşke”lerin değil, “iyi ki”lerin olsun.
Kendin için attığın her adım,
Ömrünün en güzel hatırası olsun.

Unutma;
Bu hayat sana bir kez verildi.
Başkalarının mutluluğuna harcarken ömrünü,
Kendi yaşamını tüketme.

Kendine git…
Çünkü bazen insanın ulaşması gereken en uzak yer,
Başka bir şehir, başka bir hayat değil;
Kendisidir.