Kendine Kalan

Zaman gelir, sesler susar bir bir,
Kalabalıklar çekilir içinden hayatın,
Bir sen kalırsın aynanın karşısında,
Bir de senden kaçamayan hakikatin…

Gidenler iz bırakır mı dersin?
Yoksa sadece boşluk mu büyür içinde?
Anlarsın sonra…
Kimseye ait değilmişsin aslında,
Sadece kendine emanetmişsin gizlice.

Bir akşam çöker omuzlarına yalnızlık,
Ne bir el, ne bir söz tutar seni,
İşte o an öğrenirsin en ağır gerçeği:
İnsan en çok kendine sığınır,
En çok kendinde kaybolur, yine kendinde bulunur.

Zaman acımasız değil aslında,
Sadece gösterir gerçeğin yüzünü,
Herkes gider… evet, herkes,
Ama sen kalırsın,
Kendinle yüzleşmeye mecbur…

Ve belki de en zor sevmek,
Bir başkasını değil…
Kendini sevebilmektir,
Herkes gittikten sonra bile
Kendine kalabilmektir…