Kendine Yetmeyi Öğrenmesi

İnsana bazen çok şey değil,
içinde sessizleşebileceği bir huzur lazım.
Her şeyi elde etmek değil,
elindekinin kıymetini bilecek bir gönül lazım.

Çünkü insanın en büyük yorgunluğu,
sahip olmadıklarından değil;
hep daha fazlasını isterken
kendinde olanı fark edememesinden gelir.

Bir yerde bulunuyorsan,
orayı sevmeyi de öğrenmelisin.
Her kapının ardında başka bir hayat,
her uzaklığın içinde başka bir mutluluk ararsan
kendi hayatının güzelliğini kaçırırsın.

Bazen az, insana çok şey öğretir.
Az insan, çok huzur…
Az söz, çok anlam…
Az beklenti, çok şükür…

Ve bir gün anlarsın;
mutluluk, hayatın sana ne verdiği değil,
senin elindekine nasıl baktığındır.

İnsan önce kendisine yetmeyi öğrenmeli.
Kendi sessizliğinde huzur bulmalı,
kendi kalbinde bir yuva kurmalı.

Çünkü gerçek zenginlik;
çok şeye sahip olmak değil,
sahip olduklarınla gönül rahatlığı içinde yaşayabilmektir.

Ve belki de hayatın en güzel cümlesi şudur:

“Daha fazlasına ihtiyacım yok.
Elimde olan bana yetiyor.
Kalbim huzurluysa,
ben zaten zenginim.”