Keskinleşen Kalp

Bir zamanlar herkese inanan bendim,
Sözleri gerçek, bakışları samimi sanırdım.
Şimdi aynı gözlerle bakıyorum hayata;
Ama artık yalanı, suskunluktan tanıyorum.

Ben kırılmadım...
Sadece canımı acıtan her ihanet,
Kalbimin duvarlarına yeni bir ders yazdı.
Eskisi gibi herkese kapı açmıyorum artık;
Çünkü en ağır darbeler,
Anahtar verdiğim ellerden geldi.

İnsan acıyla değişmiyor,
Acıyla gerçeği öğreniyor.
Kimin kalacağını,
Kimin ilk rüzgârda gideceğini görüyor.
Ve bir gün fark ediyor ki;
Merhamet güzeldir ama,
Sınırı olmayan merhamet,
İnsanın kendine yaptığı en büyük haksızlıktır.

Şimdi sessizim...
Çünkü her cevap, her tartışma,
Hak edene verilmez.
Beni kıranlar, beni eksiltmedi;
Sadece daha seçici,
Daha güçlü,
Ve daha keskin biri olmamı sağladı.