Kırılan İnsan

Bazı acılar sessiz gelir;
ne bir kapıyı çarpar gider,
ne de arkasında iz bırakır.
Sadece insanın içinden bir şey eksilir,
ve o eksiklik ömür boyu tamamlanmaz.

Sanki içimde bir dünya çöktü de,
tozu hâlâ nefesime karışıyor.
Her gülüşümün ardında saklı bir sızı var;
kimse görmüyor ama
ben her sabah yeniden onunla uyanıyorum.

İnsan en çok da,
kimseye anlatamadığı yaralarından yorulur.
Çünkü bazı kırgınlıklar dile gelmez;
yalnızca geceleri gözlere,
gündüzleri ise sessizliğe dönüşür.

Ve öğrendim ki...
Bazen kalbi kıran,
giden değil;
kalacağına inandırıp
sessizce uzaklaşandır.

Şimdi ne kimseyi suçlayacak gücüm var,
ne de kendimi affedecek cesaretim.
Sadece yürümeye devam ediyorum.
Çünkü hayat,
kırılan insanların da nefes almasını istiyor.