Kırıldıkça Güçlenmek

İnsan bazen en çok güvendiği yerden kırılır, Bir bakışta yıkılır, bir sözle içine kapanır. Sonra anlar ki her yara bir şey öğretirmiş, İnsan en çok acıdığı yerden olgunlaşırmış.

Bir zamanlar her söze gönlünü açan insan, Artık herkese aynı değeri vermezmiş inan. Çünkü yaşadıkları öğretirmiş ona zamanla, Her gelen kalamazmış insanın hayatında.

Kırıldıkça değişir, değiştikçe güçlenirmiş, Sessizliğin ardında nice fırtınalar gizlenirmiş. Eskiden üzülürmüş kendisini anlamayanlara, Şimdi huzurunu tercih edermiş bütün dünyalara.

Umursamamayı öğrenmek, kalpsiz olmak değildir, Her haksızlığa susmak da elbette sabır değildir. Bazen en büyük cevap, dönüp arkanı yürümektir, İnsanın kendi değerini bilip kendini seçmesidir.

Bir gün dönüp bakarsın, geçtiğin bütün yollara, Kimler kalmış yanında, kimler karışmış uzaklara. O vakit anlarsın ki hiçbir acı boşuna yaşanmamış, Seni yıkan her şey, aslında yeniden ayağa kaldırmış.

Çünkü insanın en büyük gücü hiç kırılmamak değil; Kırıldığı hâlde kalbini karartmadan yeniden ayağa kalkabilmektir.