Kırılmış Bir İnsan

Kırılmış bir insan bağırmaz artık,
Çünkü en büyük çığlık, sessizliğin içinde saklanır.
Bir zamanlar dünyayı yerinden oynatan cümleler,
Şimdi tek bir "iyi" kelimesine sığar.

Onu öfkeli sanırsın...
Oysa öfkesi bile yorulmuştur.
Kalbi, kendini anlatmaktan vazgeçmiş,
Gözleri ise beklemekten.

En çok da,
Bir zamanlar uğruna her şeyi göze aldığı insanların
Yabancı oluşu acıtır canını.
İşte o gün, insan konuşmayı değil;
Hissetmeyi bırakır.

Çünkü kırılan her şey tamir edilmez.
Bazı kalpler onarılır ama
Eskisi gibi atmaz.
Bazı gülüşler geri gelir ama
Eskisi gibi ısıtmaz.

Bir gün...
Seni affedebilir.
Yoluna devam da edebilir.
Fakat artık sana kızmıyorsa,
Bil ki içinde senden kalan son iz de sönmüştür.

Çünkü kırılmış bir insanın sessizliği,
En ağır vedadır.
Ve bir gün o sessizlikte kaybolursan,
Onun öfkesini değil...
Sana bir daha hiçbir şey hissetmeyişini özlersin.