“Konuşamadıklarımın İçimde Büyüttüğü Dağ”

Bazı cümleler vardır…
Söyleyemezsin.
Diline gelir, yutkunursun, boğazının en dar yerine saplanır kalır.
Sonra o birike birike dağ olur içinde.
Benim içimdeki dağ, tam babamın gidişiyle yükseldi.
Kimse bilmedi.
Kimse görmedi.
Ben anlatamadım.
Çünkü bazı acılar anlatılınca hafiflemiyor… tam tersine ses olunca daha ağır geliyor.
En çok neyi söyleyemedim biliyor musun?
“Keşke biraz daha kalsaydın baba…”
Diyemedim. Çünkü kalan şey acıydı, giden şey sendin.
Kime ne anlatacaktım?
Herkes ‘hayat devam ediyor’ diyecek kadar meşguldü.
Ama benim hayatım bir yerde durdu, dondu, buz tuttu.
Günler geçti…
İnsanlar konuştu, ben sustum.
Onlar nefes aldı, ben içime çekildim.
Onlar güldü, ben dudaklarımı kıpırdatamadım.
Çünkü kimse bilmedi ki bir kız babası gidince dünya büyür.
Duvarlar yükselir.
Kapılar ağırlaşır.
Adımların sesi bile yabancı gelir.
Ben o yabancı dünyada kendi kendimi bulmaya çalıştım.
Bazen bir fotoğrafın köşesine dokunurken elim titredi…
Bazen bir gömleğinin düğmesine çarptım, yıkıldım…
Bazen biri “baban ne derdi?” diye soracak sandım ve nefesim kesildi.
Çünkü artık kimse sormuyor.
Kimse o adı ağzıma vermiyor.
Sanki konuşulursa gerçek olacakmış gibi ondan bile kaçıyorlar.
Ben kaçmadım.
Ben saklamadım.
İçimdeki dağın üzerine her gün bir hatıra daha koydum.
En tepesine ise senin sesini…
“Babaammmm…” diye uzatarak seslendiğim o çağrıyı.
O ses…
Hâlâ kulaklarımın içinde.
Senin gülüşünle karışıyor.
Özleminle ağırlaşıyor.
Ve ben o sesi kaybetmemek için bazen geceleri fısıldıyorum:
“Babaammm… beni duyuyor musun?”
Belki duymuyorsundur…
Belki duyuyorsundur…
Ama ben yine de söylüyorum.
Çünkü bu hayatta bazı cümleler geri dönmese de söylenmeli.
Bazı yaralar kabuk tutmasa da taşınmalı.
Bazı dağlar yıkılmasa da üzerinde oturulmalı.
Sen yoksun ama ben seni konuşamadıklarımla yaşatıyorum.
Seni söyleyemediklerimde saklıyorum.
Seni sustuğum her gecede büyütüyorum.
Ve bilmeni isterim baba…
Ben bu dağın altında ezilmedim.
Ama üstünde de gülmedim.
Sadece senin izinden, senin sesinden, senin bıraktığın boşluktan yürüdüm.
Şimdi o dağ benim evim.
Hem yüküm, hem gücüm.
Hem acım, hem nefesim.
Hem sen… hem sensizlik.