Kül Olmayan Acılar

Evi yanan, bir çatı bulur belki…
Üşür ama ısınır, yorulur ama dinlenir.
Fakat canı yanan insanın sığınacağı bir yer yoktur.
Çünkü insan, en büyük yangını içinde taşır.

Bazı acılar gözyaşıyla sönmez.
Ne kalabalıklar unutturur onları, ne de zaman tamamen iyileştirir.
İnsan bazen herkesten kaçar ama kendi yüreğinden kaçamaz.
Nereye giderse gitsin, kırılan kalbin sesi onunla birlikte yürür.

En ağır yük, sırtında taşıdığın değil;
Kimseye anlatamadığın derttir.
En derin yara da dışarıdan görünmeyen,
Gece herkes uyurken sessizce kanayan yaradır.

Ama unutma…
Her ateş, yakmak için değil; bazen olgunlaştırmak içindir.
Sabreden yüreğin küllerinden yeniden umut filizlenir.
Çünkü Allah, en karanlık gecenin ardından mutlaka bir sabah yaratır.

Canı yananın ilacı kaçmak değil;
Sabretmek, inanmak ve yeniden ayağa kalkacak gücü kalbinde bulmaktır.