Kurulsa Pazar

Kurulsa pazarın hiçe gidersin,
Zatını âlemde cevher mi sandın?
Bir zerre tozsun sen, ey nâdan gönül,
Kibriyle dolmuş bir boş kâse sandın.

Herkes alır satar, kimi ucuz, kimi paha,
Sen kendini elmas sanıp durdun âh.
Fâni bâzâra malın ne ki kıymeti?
Bir nefeslik rüzgâr, bir avuç toprak oldun.

Cevher zannettin o nefs-i emmâreni,
Hâlbuki sâde bir gölge, bir hayâl.
Pazar kuruldu mu, erir kibr ü gurûrun,
Hiçliğe karışır, kaybolur nâm u nişân.

Ey âşık-ı dünyâ, gel bir nazar eyle,
Kendini bil ki, Hak’tan gayrı her şey hiç.
Zât-ı pâk O’nundur, sen ancak bir kul,
Cevher O’nda biter, sende yalnız âh u vâh.

Kurulsa pazarın hiçe gidersin,
Sen zatını âlemde cevher mi sandın?
Toz ol, pervâne gibi yan, yok ol,
Ancak yoklukta bulursun varlığı cânânın.