Müzik Kutusu

Yıllar sonra elime aldım seni. Tozlu kesif kokulu o sandığın en dibine saklanmıştın. Sanki kimseler görmesin, kimseler bulmasın istiyordun.
Ama tanıdım işte seni. Kayın ağacından yapılmış oymalı gövden zerre değişmemiş, aksine sandık lekesiyle daha da güzelleşmişti. Zarzor çıkan hırıltılı nefesimle üfledim tozlarını üstünden. Kırışmış ellerim titriyordu artık. Elimden düşer korkusuyla, oturdum sedire. Öyle açacaktım seni. Kırılırsan ne yapardım sonra ben!.
Kapağındaki sivri uçlu metal kilit parmağımı biraz acıtmıştı. Ve sonunda merdivenleri ağır ağır çıkmama benzer bir edayla açıldın. Altın sarısı parlak saçlarınla, simlerinin döküldüğü narin beyaz gövdenle ve kırık beyaz kabarık tütü eteğinin altına giydiğin, kurdelelerle bağlı pempe bale patiklerinle işte karşımdaydın. Sırtın dönüktü bana. Yan tarafında duran zamanla sertleşmiş pastan turunculaşan kurma anahtarına, ya çevrilmezse! düşüncesiyle; dokundum korka, korka. İlk tıkırtıyı duyduğumda bir “oh” çektim. Sonra bir daha çevirdim, sonra bir daha. Sonuna kadar geldiğinde durdu.
Ve o ince akustik müzik işte başlıyordu. Sende yavaş yavaş dönmeye başladın bana doğru. Güzel gözlerin yine ışıl ışıldı. Gülümsüyordun. Yıllar öncesindeki o küçük kız çocuğunu tanımıştın işte. Yine avuçlarının arasında sıkı sıkı tutuyordu seni. Hızla döndükçe, kalbi hızla atan o kız gitmişti artık. Yerini; kalbi yavaş atan bu ihtiyara bırakmıştı. Taklit etmeye çalıştığı minik adımlarıyla değil, artık gözyaşlarıyla eşlik ediyordu daireler çizmene. İzledim gözlerimi kırpmadan. Ne yazık ki yavaşlıyordun sende. Tıpkı akustik müziğin ritmi gibi ağırlaşmıştı dönüşlerin. Sonra bir anda durdun. Yüzün bu defa dönük kaldı bana. Bir daha kurmaya çalışsamda nafileydi artık. Paslanan anahtarın sonunda kırılmıştı. O an yanıldığımı anlamıştım. Yıllar demek ki sana da acımamıştı….