Nankörlüğün Ardında Kalan

Bir zamanlar omuz oldum, yükünü taşıdım,
Sessizliğinde bile adını yaşattım.
Bir teşekkür beklemedim aslında,
Yalnızca vefanın gölgesini aradım.

Meğer bazı kalpler,
İyiliği borç sanırmış.
El uzatanı değil,
İşi bitince unutmayı başarı sanırmış.

Şimdi kimseye yetişmiyorsam,
Kırgınlığımdan değil sadece...
Yorgunluğum, en çok da
Değer bilmeyen yüzlerden kaldı içimde.

İnsan, ihanetten değil,
Emek verdiğinin yabancı oluşundan yorulur.
Çünkü en derin yara,
Düşmandan değil, kıymet bilmeyenden vurulur.

Artık susuyorum...
Çünkü her sessizlik bir vazgeçiş değildir.
Bazen insan, kendini korumak için
Kalbinin kapısını usulca kapatır.

Öğrendim ki;
İyilik yap, ama kendini tüketerek değil.
Vefa bulursan şükret,
Bulamazsan yoluna devam et.
Çünkü gerçek değerin, seni kaybedince anlayanlarda değil;
Seni kaybetmeden kıymetini bilenlerde saklıdır.