Nasılım?

Bazen insanın içinde, yılların biriktirdiği kadar cümle olur. Her biri anlatılmayı bekler; kırgınlıklar, özlemler, yarım kalmış hayaller, söylenemeyen vedalar... Ama tam o anda, dudaklarından tek bir kelime bile dökülmez. Çünkü yorgunluk, bazen sessizliği konuşmaktan daha ağır kılar.

Öyle zamanlar gelir ki, "İyiyim." demek yalandır, "Kötüyüm." demek ise eksik kalır. İnsan, iki cümlenin arasına sıkışır. Ne derdini anlatacak gücü bulabilir ne de suskunluğunu açıklayacak bir sebep...

Çünkü bazı savaşlar dışarıda değil, insanın kendi içinde verilir. Kimsenin görmediği gecelerde, kimsenin duymadığı çığlıklarda, kimsenin fark etmediği gözyaşlarında...

Yorgunluk sadece bedenin değil; umutların, beklentilerin ve sürekli güçlü görünmeye çalışan kalbin de yüküdür. İnsan bazen dinlenmek istemez; sadece anlaşılmak ister. Hiçbir şey anlatmadan, birinin gözlerine bakıp "Biliyorum, yoruldun." demesini bekler.

Hayat, herkese görünmeyen yükler verir. Kimi omzunda taşır, kimi yüreğinde... Ve en ağır yük, kimsenin fark etmediği yüktür.

Belki de olgunluk, her şeyi anlatabilme gücüne sahipken susmayı seçmektir. Çünkü bazı acılar kelimelere sığmaz; sadece sessizlikte yankılanır.

Ama unutma... En uzun gecelerin bile bir sabahı vardır. En derin sessizliklerin ardından da mutlaka bir ses doğar. Bugün konuşacak kadar yorgun olabilirsin. Fakat yarın, yeniden ayağa kalkacak kadar güçlü olman da mümkündür.

Çünkü insanı ayakta tutan şey, hiç düşmemesi değildir; her düştüğünde içindeki umudu yeniden kaldırabilmesidir. Ve bazen tek bir umut, binlerce kelimenin anlatamadığı kadar güçlüdür.