Ne Üzerler, Ne İyileştirirler

Sanki artık hiç kimse beni üzmez,
Kırılacak yerlerim taş kesildi çünkü.
Acının yolu vardı bir zamanlar içime,
Şimdi bütün kapılar sessizce mühürlü.

Ama gariptir, hiç kimse de edemezmiş gibi
İçimde eksilen şeyi yerine koymayı.
Ne bir ses tamamlar yarım kalan yanımı,
Ne bir el unutturur eski yarayı.

Ben artık üzülmem sanırlar,
Gülüşümden hüküm verirler güce.
Oysa insan bazen ağlamaz da tükenir,
Bir mum gibi içten içe, sessizce.

Kalbim kimseye darılmaz belki,
Ama kimseye de tam açılmaz artık.
Çünkü bazı yıkımlar öğretir insana,
En sağlam duvarın bile yalnızlık olduğunu artık.

Sanki artık hiç kimse beni üzmez,
Çünkü en büyük acıdan geçtim ben.
Ama hiç kimse de edemezmiş gibi,
Beni yeniden sevinecek biri eden.