Nefes Nefese Uzaklaşırken

Adım adım uzaklaşıyorum,
nefes nefese koştuklarımdan,
ardımda bıraktığım her şey
biraz daha susuyor içimde.

Bir zamanlar uğruna
kendimden vazgeçtiğim yollar,
şimdi bana yabancı geliyor;
meğer insan en çok
kendinden uzaklaşınca yoruluyormuş.

Bir ağacın gölgesinde durdum,
rüzgâr saçlarımı savururken…
Ne bir ses çağırdı beni,
ne de dönüp bakmak istedim geriye.
Çünkü bazı vedalar
ayakla değil, kalple yapılır.

Bazen gitmek değildir mesele,
kendine geri dönmektir.
Seni tüketen ne varsa
sessizce bırakıp
kendi nefesine kavuşmaktır.

Şimdi yürümek istiyorum…
Kimseye yetişmeden,
kimsenin peşinden koşmadan.
Bir sabahın sessizliğinde
sadece kendimi duyarak.

Ve biliyorum;
bazı yollar kaybolmak için değil,
insanın kendisini bulması için uzar.

Ben artık
beni eksilten hiçbir yerde
fazla kalmayacağım.

Adım adım uzaklaşacağım…
Ve bir gün dönüp baktığımda
ardımda bıraktığım şeylere değil,
kendime ne kadar yaklaştığıma bakacağım.