Nefsini Öldürünce

Nefsini öldürünce kalbin dirilecek,
O kibirli tahtı devrilince içinden,
Yıkılacak bütün putlar, bütün yalanlar,
Ve o vakit atacaktır ilk gerçek nefesini.

Gurur, ağır bir zırhtı omuzlarında,
Her adımda daha derine gömerken seni.
“Ben” dedikçe küçüldün, daraldın,
“Ben” öldükçe genişledi âlemin içinde yerin.

Nice kez boğuldun o kayıkta,
Kendi gölgene kürek çekerken.
Şimdi bırak küreği, bırak yelkeni,
Bırak kendini…

Nefs öldü mü, susar fırtınalar,
Deniz usulca koynuna alır insanı.
Kalbinde bir ışık yanar o zaman,
Ne güneşin, ne kandilin aydınlatamadığı.

Ölmek ile dirilmek aynı kapıdan geçer,
Bir kapı ki adı “teslim”.
Nefsini kurban ettikçe,
Canın hakiki hayata doğar.

Ey insan,
En büyük zaferin,
Kendini yenmektir.
En derin dirilişin,
Kendini öldürebilmektir.

Nefsini öldürünce
Kalbin dirilecek.
Ve o kalp attıkça,
Bütün kâinat
Seninle birlikte
Atmaya başlayacak.