Hayat,
ölecek olanların
ölenlere ağlamasından ibarettir…
Bir omuzda sarsılan nefes,
bir gözde biriken vedalar,
ve hiç söylenmemiş cümlelerin
içimize gömülmüş mezarları…
Biz yaşadık sanırız kendimizi,
oysa sadece
birbirimizin yokluğunu erteleriz.
Bir gün herkes susar,
herkes biraz eksilir,
ve geriye
yarım kalmış sevmeler kalır
avuçlarımızda.
Bir fotoğrafın içinde donmuş gülüşler,
bir sesin yankısında kaybolmuş isimler…
Hepsi zamanın
sessiz bir cenaze töreni gibi geçer içimizden.
Hayat dediğin,
birinin gitmesiyle
diğerinin kalmak zorunda oluşudur.
Ve biz,
ölecek olanların
ölenlere ağlamasını
yaşamak sanırız…