Ölümüne Lades

"Ölümüne lades" oynasam,
Kaybetmem...
Çünkü aklımın en güvenli yerinde
Hâlâ sen varsın.

Seni unutmaya değil,
Seni taşımaya alıştı bu yürek.
Her sabah adınla uyanmasa da,
Her gece sessizce sana döner.

İnsan bazen birini unutmaz;
Çünkü unutmak istemediğinden değil,
Kalbinin en derin yerine
İsmi kazındığındandır.

Ne kadar uzak olursan ol,
Mesafeler seni benden alamadı.
Çünkü özlemek,
Yollarla ölçülen bir şey değildir.
Özlemek;
Bir nefesin içinde
Bin defa aynı ismi sessizce söylemektir.

Bana "Geçer." dediler.
Oysa bazı duygular geçmez,
Sadece insan,
Onlarla yaşamayı öğrenir.
Gülümsemeyi öğrenir,
Ama içindeki eksiklik
Hep aynı yerde kalır.

Ölümüne lades oynasam,
Yine kaybetmem.
Çünkü seni aklımdan çıkaracak
Hiçbir oyun icat edilmedi.
Zaman silemedi,
Mesafeler tüketemedi,
Sessizlik bile yenemedi seni.

Belki bir gün yollarımız
Hiç kesişmeyecek.
Belki aynı gökyüzüne bakıp
Birbirimizi hiç göremeyeceğiz.
Ama bil ki...
Bir insanın aklında yaşamak,
Bazen yanında yaşamaktan
Daha uzun sürer.

Ve ben...
Kalbimde adını taşıyan
Sessiz bir yolcuyum.
Kimse bilmez,
Kimse görmez.
Ama her dua ederken,
Her yalnız kaldığım gecede,
Aklımdan geçen ilk şey
Yine sensin.

Çünkü ben,
Ölümüne lades oynasam bile kaybetmem...
O yüzden,
Sen hep aklımdasın.