Ölümüne Lades

Bazıları "unut" dedi,
Bazıları "zaman her şeyi iyileştirir" diye avuttu.
Oysa kimse bilmedi;
Ben seni zamana bırakmadım,
Kalbimin en sessiz yerine emanet ettim.

"Ölümüne lades" oynasam,
Kaybetmem...
Çünkü seni aklımdan çıkaracak
Hiçbir ihtimal yaşamadım.
Ne yıllar değiştirdi beni,
Ne mevsimler,
Ne de geceler...

Her sabah başka bir güne uyandım,
Ama içimde hep aynı gece kaldı.
Güneş doğdu,
İnsanlar güldü,
Hayat devam etti.
Sadece benim içimde
Saatler senin gittiğin anda durdu.

Yalnızlık...
Sanıldığı gibi tek başına yaşamak değildir.
Yalnızlık,
İçinde binlerce cümle taşıyıp
Hiçbirini söyleyememektir.

Kalabalık sokaklardan geçiyorum.
Herkes bir yere yetişiyor.
Ben ise yıllardır
Senden kalan bir hatıraya yetişmeye çalışıyorum.

Bir bankta oturuyorum bazen.
Yanıma kimse gelmiyor.
Aslında gelseler de fark etmez.
Çünkü benim beklediğim kişi
Çoktan başka bir hayatın yolcusu olmuş.

Ne zaman yağmur yağsa,
Gökyüzü beni anlıyor sanıyorum.
Çünkü bazı bulutlar da
Benim gibi taşıyamadığı yükü
Gözyaşıyla bırakıyor toprağa.

Bir fotoğrafın kaldı elimde.
Ne sesi var,
Ne kokusu,
Ne de sıcaklığı...
Ama yine de bütün dünyadan
Daha fazla canımı yakıyor.

İnsan,
En çok alıştığını sandığı şeye yeniliyor.
Ben de seni unuttuğumu sandığım
Her gecede,
Sana yeniden yenildim.

Kırıldım...
Ama ses çıkarmadım.
Çünkü bazı acılar,
Bağırınca hafiflemez.
Sessizce insanın içine yerleşir.

Biliyor musun?
Sana kızmayı çok denedim.
Ama insan,
Sevdiğine öfkesini bile
Uzun süre taşıyamıyor.

Şimdi senden geriye
Bir isim kaldı.
Birkaç anı...
Ve kimsenin göremediği
Koskoca bir boşluk.

O boşluk,
Bazen gecenin tam ortasında
İçime çöküyor.
Nefes almak bile ağır geliyor.
Ama yine de yaşamaya devam ediyorum.
Çünkü hayat,
Yarası olanları da sabah uyandırıyor.

Kim bilir...
Belki bir gün aynı şehirde oluruz.
Aynı gökyüzüne bakarız.
Belki omuz omuza bile geçeriz.
Ama birbirimizi tanımayacak kadar
Yabancı oluruz.

İşte insanı öldüren de bu.
Unutulmak değil...
Bir zamanlar "biz" dediğin kişinin
Sana yabancı olması.

Ben seni beklemiyorum artık.
Ama senden kalan hisleri uğurlayamadım.
Kapıyı kapattım,
Perdeleri çektim,
Işıkları söndürdüm.
Bir tek içimdeki seni
Susturamadım.

Gece olunca
Sessizlik büyüyor.
Duvarlar konuşmaya başlıyor.
Hatıralar tek tek karşıma oturuyor.
Ben de onları dinlemek zorunda kalıyorum.

Ne çok şey yarım kaldı.
Söylenmeyen cümleler...
Tutulmayan eller...
Kurulamayan hayaller...
Ve yaşanamayan bir ömür...

İnsan bazen
Kaybettiği kişiyi değil,
Onunla kurduğu geleceği özlüyormuş.
Ben bunu çok geç öğrendim.

Şimdi kimseye yük olmuyorum.
Acımı kimsenin kapısına bırakmıyorum.
Çünkü herkes kendi savaşını veriyor.
Ben de sessizce
Kendi enkazımın içinde yaşamayı öğrendim.

Eğer bir gün adımı duyarsan,
Belki hiçbir şey hissetmeyeceksin.
Ama bil ki,
Ben senin adını her duyduğumda
İçimde eski bir mevsim yeniden başlıyor.

Ve günün birinde
Bu dünya benden vazgeçerse,
Arkamdan büyük cümleler kurulmasına gerek yok.

Sadece şunu bilsinler:

Bir adam vardı...
Sevdiğini unutmak için değil,
Sevdiğiyle yaşamayı öğrenmek için ömür tüketti.

Ve "ölümüne lades" oynadı hayatla...
Kaybetmedi.
Çünkü sevdiği insanı aklından hiç çıkarmadı.

Son nefesine kadar,
Yalnızlığını kimseye yük etmeden yürüdü.
Gülümsedi...
Ama o gülümsemenin ardında,
Kimsenin duymadığı bir çığlık vardı.

İşte bu yüzden...
Ben hâlâ seni düşünüyorum.
Çünkü bazı insanlar hayattan gider,
Ama insanın kalbinden hiç gitmez.