Oluruna Bıraktığım Hayat

Bir gün…
hiç fark etmeden
içinde bir şeylerin sustuğunu duyarsın.

Ne kavga kalır zihninde
ne de “neden?” diye direnen sesler…
Sorular yorgun düşer,
cevaplar kendiliğinden gelir.

Sonra bir bakmışsın ki
tüm yaşlar yerine oturmuş;
çocukluğun affetmiş,
gençliğin susmuş,
kalbin kabullenmeyi öğrenmiş.

Eskiden büyüttüğün ne varsa
şimdi küçülmüş gözünde,
“olmaz” dediğin ne varsa
çoktan olup bitmiş içinde.

Ve anlarsın…
Hayat, sen zorladıkça değil
bıraktıkça yol bulur.

Ne yapsan da
oluruna varır bazı şeyler,
çünkü bazı hikâyeler
senin çabanla değil,
zamanın sabrıyla tamamlanır.

O an…
ne kazanmış sayılırsın
ne de kaybetmiş,
sadece kabul etmiş olursun.