Önce Mutluluk, Sonra İmtihan

Hayat gariptir...
Bazen en güzel gülüşü,
En derin vedaya saklar.
En sıcak eli uzatır sana,
Sonra o eli sessizce çeker.

Çünkü hayat,
Senden neyi almak istiyorsa
Önce onunla mutlu eder derler.
Belki de bu yüzden
En çok sevdiğimiz yerden sınanırız.

Bir gün anlarsın;
Kaybettiklerin seni eksiltmek için değil,
Sana kim olduğunu öğretmek için gitmiştir.
Çünkü insan,
Sahip olduklarıyla değil,
Yokluğa rağmen dimdik kalabildiği kadar büyür.

Her giden,
Kalbine bir sızı bırakır.
Ama her sızı,
Ruhuna sessizce işlenen bir olgunluktur.
Acı, en ağır öğretmendir;
Fakat verdiği ders,
Ömür boyu unutulmaz.

Hayat senden bir şey aldıysa,
Onun yerine sabrı bırakmıştır.
Sabır büyüdüğünde ise
İnsan artık hiçbir kaybın karşısında yıkılmaz.

Çünkü gerçek güç;
Hiç üzülmemek değildir.
Defalarca kırılıp,
Yine de kimseye kin taşımadan yürüyebilmektir.

Bir gün geriye dönüp baktığında
Şunu fısıldayacaksın kendine:

"Hayat benden çok şey aldı...
Ama benden alamadığı tek şey,
Yeniden ayağa kalkacak cesaretimdi."