Onsuz İlklerim

Bir insanın hayatında bazı “ilkler” mutlulukla değil, acıyla yazılır.
Benim ilklerim de babam gidince başladı…
Her biri içimde derin bir boşluk bırakan, kalbimi yeniden şekillendiren ilkler.
Bu bölüm, o ilklerin sessiz ama çığlık gibi yankısını taşıyor.
✨ İlk Sabah — Babamın Sesi Olmayan Gün
O sabah uyandığımda güneş pencereden aynı parlaklığıyla giriyordu…
Ama odanın içi buz gibiydi.
Bazen insan güneşi değil, bir sesi ister.
Ben o sabah anladım ki:
Dünyanın bütün aydınlığı bile babamın bir “kızım” deyişinin yerini tutmuyormuş.
Yastığımın kenarına baktım…
Sanki biraz önce kalkıp gitmiş gibi…
Sanki “hemen gelirim” demiş gibi…
Ama gelmedi.
Kapılar çalındı, telefonlar çaldı, insanlar konuştu…
Hiçbir ses babamın sesi gibi içime değmedi.
O sabah benim çocukluğum uyandı ama babam uyanmadı.
✨ İlk Gece — Sessizliğin İçinde Kaybolan Bir Ev
Gece olduğunda ev benden bile daha yalnızdı.
Saat ilerledikçe sessizlik ağır bir battaniye gibi üzerime çöktü.
Sanki duvarlar bile “o yok” diye fısıldıyordu.
Normalde gece çökerken içimde hafif bir güven olurdu…
Çünkü bilirdim:
Babam aynı şehirde bir yerde uyuyor.
Aynı gökyüzünün altında nefes alıyor.
Aynı toprakta yürüyor.
Ama o ilk gece…
Gökyüzü bile bana uzak geldi.
Yatağın bir köşesine kıvrıldım.
Gözlerimi kapattığım her saniye babamın yüzü geldi.
Açsam yok, kapatsam acı…
Ne tarafa dönsem eksiklik…
İnsan geceleri daha çok özlüyormuş meğer.
Çünkü karanlık, insanın içine daha çok sokuyormuş yokluğu.
✨ İlk Kalabalık — İnsanların Arasında Bir Başına
Cenaze günü kalabalığın en ortasında duruyordum.
İnsanlar etrafımdaydı:
Ağlayan, teselli eden, omzuma dokunan, dua eden…
Ama benim içimde sadece bir boşluk vardı.
Böyle bir yalnızlığı tarif etmek zor…
Kalabalığın içinde kaybolmak değil bu.
Kalabalığın ortasında tek başına kalmak…
Bir baba gidince, kalabalık bile yetim bırakıyor insanı.
Bir ara kalabalığın arasından gökyüzüne baktım.
O an içimden geçen tek cümle şuydu:
“Ben kimsesiz kaldım…”
Çünkü insanın gerçek kimsesi, omzunu dayadığı insandır.
Benim omzum o gün düşmüştü.