Özlemin Sessiz Yangını

Bazı insanlar gider…
Ama gitmekle bitmez bazı hikâyeler.
Bir ses kalır mesela,
gecenin en sessiz yerinde adını fısıldayan…
Bir bakış kalır,
başka gözlere bakınca bile içini acıtan…

İnsan en çok da
unutamadığına sadık kalıyor.
Çünkü gerçek sevda,
başkasını sevmeye engel olan o derin boşluktur bazen…

Kalbin birine ait kaldıysa,
başkalarının elleri sadece yabancı gelir.
Gülersin belki, konuşursun, yaşarsın…
Ama hiçbir sarılış
eksik kalan ruhunu tamamlayamaz.

Özlemek öyle sıradan bir şey değildir;
bazı özlemler insanın içine yuva kurar.
Ne zaman “geçti” desen,
bir şarkı çıkar karşına…
Bir sokak…
Bir koku…
Ve her şey yeniden başlar.

Çünkü insan,
gerçekten sevdiğini unutmaz.
Sadece yokluğuyla yaşamayı öğrenir…
Ama kalbinin en sessiz yerinde
onu hâlâ bekler.