Renk Körü Kalpler

Bir kalbin kapısına vardım,
Elimde kırmızı bir umut,
Sevginin en sıcak tonuyla
Üşüyen duvarlarını boyamak istedim.

Dokundum…
Ama taş gibiydi bazı duygular,
Ne kadar ısıtsam da ellerimle
İçine işlemedi bir tek damla hayat.

Ben renk getirdim,
O karanlığı seçti.
Ben ışık oldum,
O gözlerini kapattı.

Anladım ki;
Bazı kalpler donmaz soğuktan,
Kendi isteğiyle buz keser…
Ve en güzel renkler bile
Onlara sadece bir gölge gibi görünür.

Şimdi susuyorum,
Kırmızı içimde akıyor hâlâ…
Ama artık kimseyi boyamıyorum,
Çünkü bazı kalpler
Sevgiye değil,
Kör kalmaya yeminlidir.