Sabah Olmadan

Kırmayın gönlümü…
Zaten çatlak yerlerinden sızıyor geceler,
Biraz daha dokunsanız
Dağılacak içimde kalan son sessizlik.

Benim teselli edenim olmuyor,
Çünkü herkes kendi yarasını sarıyor artık…
Kimse kimsenin acısına
Gerçekten dokunamıyor.

Bir oda var içimde,
Kapısı kapalı, ışığı sönük…
Her gece orada biraz daha eksiliyorum,
Sabaha kadar yavaş yavaş tükeniyorum.

Saatler ilerliyor ama zaman geçmiyor,
Duvarlar bile susmayı öğrenmiş benden…
Bir ben konuşuyorum içimde,
Bir de yankısı… o da kırık.

Ve en çok da bu koyuyor insana;
Kalabalıklar içinde yalnız kalmak değil…
Kendi içinde kaybolmak.

Kırmayın gönlümü,
Çünkü bazı kalpler
Bir kere kırılınca
Bir daha sabah olmuyor…