Sabaha Kadar Ölenler

Kırmayın gönlümü…
Benim teselli edenim olmuyor,
Bir kelimeye sığınıp
Bir ömre dağılanlardanım ben.

Gece olunca herkes uyur ya,
Ben susarım…
İçimde bağıran bir şey var
Kimse duymasın diye susturduğum.

Sabaha kadar ölürüm ben,
Aynı odanın içinde defalarca…
Duvarlar bilir,
Yastığım bilir,
Bir de adını anarken titreyen kalbim.

Kimseye anlatamam;
Çünkü herkes güçlü sandı beni,
Ben de kırılmayı yakıştıramadım kendime.
Oysa içimde,
Paramparça bir çocuk oturuyor hâlâ.

Teselli edenim yok…
Sarılacak bir cümle bile bulamıyorum bazen.
İnsan en çok,
Kendi içine düşerken yalnız kalıyormuş.

Ve sabah olunca…
Hiçbir şey olmamış gibi kalkıyorum,
Gülümseyip yaşıyorum.
Kimse bilmiyor,
Ben her gece biraz daha
Ölüyorum…