SABIR

Bazen Kırılarak Güçlenmek, Bazen Susarak Büyümektir.

Sabır dedikleri, öyle kolay taşınmaz,
Her yara görünmez, her acı anlatılmaz.
Bazen insan dimdik durur, içinden yıkılır,
Kimse bilmez, hangi fırtınada boğuşur.

Sabır bazen kırar insanın en sağlam yerini,
Alır elinden umudunu, susturur dilini.
Herkes yürürken sen kenarda beklersin,
Bir tek kendin bilirsin, kaç kez tükenirsin.

Bazen bütün kapılar yüzüne kapanır,
Gönlün yorulur, gözlerin uzaklara dalar.
Ne kadar dua etsen de geceler uzar,
İnsan en çok da beklerken kendiyle savaşır.

Ama unutma gönül, her gecenin bir sabahı,
Her gözyaşının vardır Yaradan'a bir ahı.
Sen görünmeyen acılarla sınanırken,
Allah bilir içinden nelerin koptuğunu derinden.

Allah, bir ruha taşıyamayacağı yükü yüklemez deriz,
Fakat bazen bu yükün altında sessizce eziliriz.
Bil ki yorulmak, inancının bittiği anlamına gelmez,
İnsanın gözyaşı, Rabbine olan bağını eksiltmez.

Sabır, hiç ağlamamak değildir inan,
Bazen gözyaşlarınla secdeye kapanmaktır.
Dünyanın bütün yükü omuzlarına binse bile,
Rabbine sığınıp yeniden ayağa kalkmaktır.

Kimi sabırla bekler, kimi susarak yaşar,
Kimi gülümserken içinde bin fırtına taşır.
Bir insanın sessizliğini güçsüzlük sanma,
Belki de en büyük savaşını veriyordur hayatta.

Vakti gelmeden açmaz hiçbir çiçek,
Her tohum karanlıkta bekler yeşermek için.
Belki bugün acıdır yolun, belki yarın uzak,
Ama her karanlık, sonsuza dek kalacak değil ancak.

Öyleyse yorulduğunda kendini suçlama,
Her düştüğünde kalkamadın diye umudunu harcama.
Bazen dinlenmek de sabrın bir parçasıdır,
Bazen yeniden başlamak, en büyük duadır.

Ve bir gün dönüp baktığında geride kalan yıllara,
Belki anlam vereceksin dökülen gözyaşlarına.
O gün anlayacaksın; seni yalnızca acılar değil,
Rabbine duyduğun güven de taşımış bu günlere.

Ey gönül, sabret… Ama kendini unutma,
Yaralarını saklayıp herkese güçlü görünmek zorunda olma.
Dua et, yorul, ağla; yine de umudunu bırakma,
Çünkü en karanlık gecede bile Rabbine kapını kapatma.

Sabır, acının hiç yaşanmaması değil,
Acının içinde umudunu kaybetmemektir.
Ve bazen insanın en büyük zaferi,
Her şeyini kaybettiğini sandığı yerde
Rabbine olan inancını koruyabilmektir.