Sabırdan Geçen

Yaprak rüzgârla konuşur geceleri,
“Ne kadar sert esersen es,
köküm var benim” der.

Savrulur bazen,
ama her savruluşta
biraz daha öğrenir tutunmayı.

İnsan da sabırla sınanır hayatta,
beklemekle, susmakla,
içinde kopan fırtınayı
kimseye duyurmamakla…

Kimisi yaş alır sadece,
takvim eskir duvarda.
Kimisi bir acıyla büyür,
bir vedayla olgunlaşır.

Rüzgâr yaprağı güçlendirir,
sabır insanı derinleştirir.
Ve en çok da
kırılmadan eğilebilenler
büyür bu dünyada.

Velhasıl;
yaş değil insanı büyüten,
içinden geçtiği yoldur.