Saygı duyacağım ve güveneceğim biri

Bir kalbi sevmek kolaydır belki,
Ama o kalbe ömür boyu saygı duymak zordur.
Çünkü sevgi bazen sözlerle büyür,
Güven ise sadece davranışlarla yaşar.

Ben artık güzel cümlelere değil,
Sözünün arkasında dimdik duran insanlara inanıyorum.
Çünkü en ağır yaraları düşman değil,
Güvendiğin insanların sessiz gidişi açıyor.

Bir insanın elini tutmadan önce,
Karakterine bakarım.
Çünkü güzellik gözleri etkiler,
Ama karakter, ömrün tamamına dokunur.

Saygının olmadığı yerde sevgi zamanla yorulur.
Güvenin olmadığı yerde ise,
En büyük aşk bile bir gün
Şüphenin sessiz mezarına gömülür.

Ben artık beni tamamlayacak birini değil,
Yanımda yürürken omzumu hafifletecek birini istiyorum.
Varlığında huzur bulacağım,
Yokluğunda bile güvenini hissedeceğim birini...

Çünkü gerçek sevgi;
Telefonu karıştırmak değil, gözlerine bakınca inanabilmektir.
Gerçek bağlılık;
Her gün "Seni seviyorum." demek değil,
Her gün o sevgiyi hissettirebilmektir.

İnsan en çok ihanetten değil,
Yanlış insana güvenmiş olmaktan yorulur.
Bu yüzden artık kalbimin kapısını
Herkese değil;
Saygıyı bilen, güveni koruyan,
Vefayı yük değil, karakter sayan insanlara açarım.

Ve biliyorum...
Bir gün öyle biri çıkacak ki karşıma;
Ne beni değiştirmeye çalışacak,
Ne de kırarak sevmeyi öğretecek.

Sadece varlığıyla diyecek ki:

"Artık korkmana gerek yok...
Ben kalbinin yükü olmaya değil,
Huzuru olmaya geldim."