Sen Kazandın, Ben Vazgeçtim

Bir zamanlar aynı hayale inanmıştık, Aynı gökyüzünün altında umutlanmıştık. Ne oldu da iki yabancıya dönüştük, Biz birbirimizi severken nasıl böyle tükendik?

Ben sustukça sen kendini haklı sandın, Her kırılışımda biraz daha uzaklaştın. Oysa ben bir ömürlük huzur aramıştım, Seninle savaşırken kendimden uzaklaşmıştım.

Ne sevgili kalabildik ne de dost olabildik, Birbirimizin hayatında yarım bir hikâye olarak kaldık. O kadar çok şey yaşandı, o kadar çok şey sustu, Bir zamanlar can dediğimiz gönüller yoruldu.

Artık ne anlatacak bir sözüm kaldı, Ne de kapında bekleyecek sabrım kaldı. İnsan bazen gitmek istemez, mecbur kalır, Çünkü en derin yarayı bazen en sevdiği açar.

Sen kazandın, öyle olsun, ben artık yenilmedim, Sadece uğruna savaştığım şeyden vazgeçtim. Her defasında kendimden vererek sevmek, Bir gün insanın kendi kalbine ihanet etmesi demek.

Şimdi yollarımız ayrı, hatıralarımız bir yerde, Belki adımız geçer bir gün eski bir cümlede. Ama bil ki her giden sevgisizliğinden gitmez, Bazen çok seven insan bile daha fazla dayanamaz.

Sana kırgınlığımı değil, yaşanmışlığı bırakıyorum, İçimde kalan son güzel duyguları da uğurluyorum. Ne beddua edeceğim ne de ardından ağlayacağım, Seni geçmişimde bırakıp kendi yoluma bakacağım.

Bir gün dönüp bakarsan geride kalan yıllara, Belki anlarsın ne çok şey sığdırdığımız hatıralara. Ama bazı kapılar vardır, bir kez kapanırsa açılmaz, Çünkü kaybedilen güven, hiçbir özürle tamamlanmaz.

Hoşça kal… Ben artık ne seninle savaşacağım ne de kendimle, Yoruldum aynı yarayı taşımaktan her gece. Sen kendi yolunda, ben kendi kaderimde, Bir zamanlar bizdik; şimdi iki yabancıyız bu şehirde.