seni seviyorum demeyi ikimizde kaldıramadık, ağır geldi. kollarında uyuduğum günü hatırlıyor musun pardon, günleri:) sanki daha dünmüş gibi aklımda ama uzak bir gün olarak.neden bu kadar çok değer verdik birbirimize? ne yaşadık biz böyle? aşk mı yaşadık? yoksa kısa süren bir kardeşliği mi? bilmiyorum aslında hiç sanmıyorum kardeşlik ya da aşk, biizm o beraber geçirdiğimiz günlerin adı mutluluktu.her şeyden ve herkesten uzaktık ne bir ortam ne bir çevre, hiç biri yoktu.sonradan hayatımıza giren herkes kırdı bizi.bitirişimizi aslında onlar yaptı biz farketmeden.değiştiğimi düşünürken asıl değişen sendin.kıskandığını söylerdin belli bile edemezdin.avucumun içi,seni bekliyor.sıradan beyaz elbisem ve senin sıradan komik damatlığın.sanırım ilk kez kardeşim dışında bir erkeğin kollarında uyuya kalmıştım, babamın kollarında bile uyumamıştım.ne kadar komik değil mi daha dün gibi gözüken anıların bize 3-4 ay kadar uzak olması.şuan her şey farklı görüşmüyoruz bile.neyse sevdiceğim birden bire hayatımın tümü oldun ve şimdiyse hiç bir şeyim belkide sadece bir arkadaş,hep sev beni,hiç unutma beni,ömrün olarak kalıcak tek kız ben oluyum.kendine iyi bak,ömrüm.