Seni sevmeyeceğimden değil, sen yine “aynı sen” kalacağın için istemiyorum seni. Bundan sonra benden başkası olacağını da biliyorum. Yerime başkalarını çoktan koymuş olduğunu da biliyorum. “Onları” beni sevdiğinden bin kat daha fazla sevdiğini de biliyorum. Gözlerini kapayıp, başkasını gerçekten hissederek en derinden öptüğünü de biliyorum.
Bilmiyorum mu sanıyorsun? Çok iyi biliyorum.
Ama sen gece yastığa kafanı koyduğunda neden huzursuz uyuduğunu bilemeyeceksin. Anlamaya çalışacaksın ama çözemeyeceksin. Ya da çok mutlu olduğun bir yerde nedensiz yere bir şeyler sana beni hatırlattığında hissettiğin şeyi bi’daha yaşamayacağını sanıp unutmaya çalışacaksın. Ama unutamayacaksın.
Bu yüzden adını koyamadığın bi’mutsuzluğun olucam senin için. Adımı bilemeyeceksin. Etrafındakiler ne olduğunu sorduğunda “yok bir şey” diyeceksin. Belki çekip eve gideceksin, kimseyle konuşmak istemeyeceksin. Bilemediğin, söylemek istemediğin şey olucam senin için. Yaşadığını geçiştirmeye çalışacaksın, beni geçiştirmeye çalışacaksın, unutmaya çalışacaksın. Ama içten içe kemiren acın olucam senin için.
Neden geçmediğini, neden hep seni rahatsız ettiğini anlamadığın duygun olucam senin.
Bunları sen yaşarken, ben seni çoktan hayatımdan çıkarmış olucam ama sen beni hayatından hiç çıkaramayacaksın.
Daha da kötüsü çıkarmak istesen bile başaramayacaksın.