Sessiz Gidişler

Bazı insanlar bağırarak gitmez. Çünkü kırgınlığın en derin hâli, sesini yükseltmek değil; artık anlatmaya değmeyeceğini anlamaktır. Arkasına bile bakmadan çekip gidenler, en çok bekleyen, en çok sabreden ve en çok sevenlerdir.

Bir kapıyı sessizce kapatmak, vazgeçmek değildir. İnsan bazen kendini korumak için gider. Çünkü sürekli eksilen bir yüreğin, bir gün tamamen tükenmemesi gerekir.

Ve çoğu zaman kaybedilen insanın değeri, yokluğuna alışmaya çalışırken anlaşılır. Çünkü varlığı sıradan gelir; yokluğu ise her köşede eksiklik bırakır. Bir ses, bir tebessüm, bir omuz, bir dua... Hepsi geç fark edilen birer nimettir.

Ben giderken ardımda ne öfke bıraktım ne de hesap. Sadece sustum. Çünkü bazı vedalar, kelimelerle değil, sessizliğin ağırlığıyla yazılır.

Bir gün dönüp baktığında anlayacaksın... Kaybettiğin şey sadece bir insan değildi. Sana en içten bakan gözleri, en samimi duayı ve seni her şeye rağmen seven bir yüreği geride bıraktın.