Sessiz Rıza

Kabullenmemiş olsak da bazı şeyleri,
Ömrümüz sessizce razı olmakla geçiyor.
İçimizde hâlâ “olmasaydı” diyen bir ses,
Dışımızda susmayı öğrenmiş bir kalp taşıyoruz.

Her itiraz yorgun düşüyor zamanla,
Her soru cevapsız kalmayı öğreniyor.
İnsan bazen yenildiği için değil,
Anlaşılamadığı için vazgeçiyor.

Bir hayal kırıklığı daha ekleniyor duvara,
Üstüne tebessüm aşıyoruz kimse görmesin diye.
Çünkü anlatmak ağır geliyor,
Susmak daha az acıtıyor diye düşünüyoruz.

Razı geliyoruz;
Olmayan adalete, eksik sevgilere,
Yarım kalan cümlelere…
Razı geliyoruz ama unutmuyoruz.

Sessizliğimiz kabul sanılıyor,
Oysa o sadece hayatta kalma biçimi.
İnsan her şeye alışabilir deniyor,
Ama bazı şeylere sadece katlanıyor.

Ve ömür,
Kabullenmediğimiz hâlde taşıdığımız yüklerle
Yavaş yavaş akıp gidiyor…
Adı konmamış bir rıza gibi.