Sessizce Razı Olmak

Kabullenmemiş olsak da bazı şeyleri,
Ömrümüz sessizce razı olmakla geçiyor.
Dil “hayır” diye direnirken bazen,
Kalp usulca boynunu eğiyor.

İçimizde yarım kalmış isyanlar var,
Adı konmamış kırgınlıklar kadar eski.
Bir kapıyı çarpıp çıkamadığımızdan,
Aynı odalarda büyüyor suskun sesimiz.

Sanırız ki unuttuk olanı biteni,
Oysa yalnızca alışır insan yarasına.
Acı, ilk günkü gibi yakmaz belki,
Ama külü siner ömrün arasına.

Bazı vedalar hiç edilmeden yaşanır,
Bazı sevdalar hiç başlamadan biter.
Ve insan en çok da söyleyemediklerine
Her gece içinden sessizce gider.

Kabullenmek değildir çoğu zaman bu hâl,
Yorgunluktur, çaresizliktir, biraz da zaman.
Çünkü herkes savaşacak güç bulamaz,
Bazen susmak da yenilmek değil, dayanmak olan.

Kabullenmemiş olsak da bazı şeyleri,
Ömrümüz sessizce razı olmakla geçiyor.
Kimse bilmez hangi cümlede kırıldık;
Biz, gülümserken bile eksiliyoruz.