Sessizce Taşınan Yükler

Kafama taktıklarım
Bir bir dizilmiş geceye,
Sanki düşünceler değil de
Boynuma dolanan görünmez ipler.

Taşıyamadığım şeyler var içimde,
Ama bırakamadıklarım daha ağır.
Bir söz, bir bakış, bir eksik cümle…
İnsan en çok tamamlanmamış yerinden yorulur.

Dediler ki:
“Geçer.”
Ama bazı şeyler geçmez,
Sadece susmayı öğrenir.

Mezar kadar derin değil aslında hiçbir dert,
Ama insan,
Kendi içine kazdıkça büyütür karanlığı.
Bir düşünce,
Bir ömürlük yük olur bazen.

O yüzden bıraktım bazı şeyleri,
Ne haklı çıkmak istedim
Ne anlaşılmak.
Çünkü anladım
İnsan kendini kaybettikten sonra
Hiçbir kazanç kazanç değil.

Şimdi daha hafifim,
Çünkü bazı yükleri sırtımdan değil
Kalbimden indirdim.
Ve öğrendim:
En ağır şey,
Kafaya takılan şeydir.