Sessizliğe Sığmayan Yaralar

Anlatırken sesimi titreten ne varsa içimde, Bir ömür sakladım hepsini kalbimin derininde. Her yaranın bir hikâyesi, her suskunluğun nedeni var, Bazı acılar vardır ki insanı yaşarken bile ağlatır.

Ben artık her yaşadığımı herkese anlatmam, Her kırıldığımda gidip bir omuza yaslanmam. Çünkü bazı insanlar dinler ama anlamaz derdini, Bazıları da öğrenir yaranı, sonra kanatır yerini.

Bir zamanlar güven dedim, gönlümün kapısını açtım, İyi niyetimi herkese bir emanet gibi bıraktım. Kimini dost bildim, kimini canımdan bir parça, Meğer herkes aynı değilmiş, bunu öğrendim zamanla.

Şimdi içimde öyle bir sessizlik büyüyor ki, Ne anlatmaya hevesim var ne de geçmişe dönmeye. Çünkü insan en çok güvendiği yerden yara alınca, Bir daha kolay kolay kimseye açamıyor kendini.

Beni incitenleri unutmak belki zaman alacak, Ama yaşattıkları hiçbir zaman eskisi gibi olmayacak. Affetmek başka şeydir, yeniden güvenmek başka, Bazı kapılar kapanır ve anahtarı kalır geçmişte.

Ben kimseye beddua etmem, hesabımı Allah'a bırakırım, Geceleri içimden geçenleri yalnız Rabbime anlatırım. Kim ne yaşattıysa bir gün kendi vicdanıyla yüzleşsin, Benim sustuğum yerde ilahi adalet konuşsun.

Artık anlatırken sesimi titretmeyeceğim, Her hatıra geldiğinde kendimi kaybetmeyeceğim. Çünkü öğrendim; insan her acıyı anlatmak zorunda değil, Bazı yaralar sessizce taşınır, her gönül de şifaya meyil.

Ne kin taşıyacağım içimde ne de intikam peşinde koşacağım, Bana yapılanı başkasına yapmadan yoluma bakacağım. Çünkü insanın en büyük asaleti, yaralıyken bile incitmemek, En büyük zaferi ise kendisini yıkanlara benzememektir.

Bir gün sorarlarsa bana, neden bu kadar sustun diye, Anlatırım belki yaşadıklarımı, gözlerimi kaçırmadan yine. Ama bilsinler ki artık hiçbir şey eskisi gibi değil, Çünkü bazı acılar geçse bile bıraktığı iz silinir değil.

Ve artık ne sesimi titretir geçmişin karanlığı, Ne de yeniden kanatır içimde sakladığım kırgınlığı. Ben yaşadıklarımdan ders aldım, kendimden vazgeçmedim, Herkesi affetmesem de insanlığımı hiç kaybetmedim.

Çünkü bazı şeyler unutulmaz, bazı insanlar affedilmez; Ama insan, kendisini yaralayanların seviyesine hiç inmez. En ağır cevap bazen susup kendi yolunda yürümektir, Ve en büyük güç, kırılmış bir kalple de dimdik durabilmektir.