Sessizliğe Tutsak Saatler

Lütfen beni yirmi dört saat meşgul tut,
zamanın cebinde kaybolayım,
düşüncelerim kapıyı çalamasın içime.
Bir an durursam,
kalbim eski bir sızıyı yeniden hatırlıyor.

Konuş, susturma beni dünyayla,
bir ses olsun kulağımda
ve içimde yankılanan boşluk
kendi adımı duymasın.

Beynimin ıssız sokaklarına
bir kalabalık yerleştir,
gölgeler bile yürüsün yan yana
yalnızlığımın üstünden.

Çünkü durduğum her saniye
bir geçmiş büyüyor içimde,
ve ben geçmişle aynı odada
nefes almakta zorlanıyorum.

Lütfen beni oyalayan her şey ol;
bir bakış, bir yol, bir gürültü…
sadece ben kalmayayım
kendimle baş başa.

Çünkü bazen insan,
en çok kendinden yorulur.