“Sessizliğin Beni Büyüttüğü Günler”

Bazen insan büyümeyi kendi seçmez…
Hayat seni kucaklayıp taşımaz; tam tersine bir gün, hiç haber vermeden, seni olduğun yerde bırakır. Arkanda durması gereken bir ses susar, her şeyin direği olması gereken el yok olur… Sen de o sessizlikte kalakalırsın.
Ben işte tam orada büyüdüm.
Bir mezarın başında, toprağın kokusunda, adının yazılı olduğu taşın soğukluğunda…
“Babaammmm…” diye uzatarak seslenebileceğim bir yer artık yoktu.
Sesim havaya karışıyor, göğe asılı kalıyordu ama geri dönmüyordu.
İlk günler, ilk aylar… Gecenin içinde nefesimi tutarak uyumaya çalıştığım zamanlar oldu. Çünkü nefes alırsam daha çok yanacak diye korkuyordum. Bir insanın içi nasıl acır, nasıl kavrulur, nasıl çöker… işte bütün tarifler bana bir anda öğretildi.
Sonra dünyayı izlemeye başladım.
Herkesin hayatı devam ediyordu; insanlar gülüyordu, koşuyordu, konuşuyordu. Bayramlar geliyordu… ama benim içimde hiçbir bayram bir daha gelmedi. Hep bir sandalyenin eksik olduğu sofralardı artık. Hep bir omuzu tamamlanmamış fotoğraflardı.
Çünkü benim için bayram demek sarmaş dolaş bir adam demekti.
Önce kokusunu alırdım… sonra sesi gelirdi:
“Babaammm kızım, geldin mi?”
Şimdi o ses olmadan hiçbir takvim benim için bayram olamaz.
Zamanın adaleti yok; acının takvimi yok; bir de babasızlığın çaresi yok.
Ama sessizliğin bir yönü var…
İnsan o sessizlikte kendini duymayı öğreniyor.
Bir sözü, bir nefesi, bir umudu kendi kendine taşımayı öğreniyor.
Kimsenin fark etmediği yaraları kendi eliyle kapatmayı…
Büyüdüm.
İstemediğim bir büyüme bu.
Kimseyle paylaşamayacağım bir mezuniyet gibi.
Ama içimde hâlâ bir çocuk var;
O çocuk hâlâ koşarak “Babaammmm!” diye sesleniyor.
Ve ben o küçük kızı susturmuyorum…
Çünkü onun sesi sussa, ben de yok olurum.
O yüzden babam…
Ben seni hem sessizlikte hem kalabalıkta taşıyorum.
Her adımımda, her gecemde, her sabahımda…
Senin olmadığın bir dünyada, senin izlerinden yol bulmaya çalışıyorum.
Ve bazen…
Kulağımın dibinde bir fısıltı duyuyorum sanki:
“Benim kızım halleder.”
Evet baba…
Yine halledeceğim.
Sen olmasan da, sen varmışsın gibi güçlü duracağım.
Ama bil…
Hiçbir zaman tamam olmayacağım.
Çünkü bir insanın tamamı babasıdır bazen.