Sessizliğin Hesabı

Sessizlik, çoğu insanın sandığı gibi zayıflık değildir. Bazen en güçlü cevap, hiçbir şey söylemeden izlemektir. Çünkü konuşan herkes haklı olduğunu sanır; ama susan, hem kendini hem karşısındakini tanıma fırsatı bulur.

Ben sustum diye görmediğimi sandılar. Gözlerimi yere indirdim diye olanları fark etmediğimi düşündüler. Oysa her kırgınlığı, her sahte gülümsemeyi, her çıkar hesabını tek tek hafızama yazdım. İnsan, en çok sessiz kaldığında öğrenir kimin gerçekten yanında olduğunu.

Hayat bana bir şey öğretti: Her tartışmaya cevap vermek zorunda değilsin. Her ihaneti anlatmak, her haksızlığı ispat etmek de gerekmez. Çünkü zaman, en adil hakemdir. Bugün alkışlanan maskeler, yarın kendi ağırlıkları altında düşer.

Ben sessizliğimi korkudan değil, karakterimden seçtim. Çünkü biliyorum ki bazı insanlar sözden değil, yaşadıklarından anlar. Gün gelir, aynı yalnızlığı onlar da hisseder. Aynı vefasızlık kapılarını çalar. İşte o zaman benim neden sustuğumu, neden sadece izlediğimi anlayacaklar.

İnsan bazen susarak kendini korur. Çünkü her kelime hak edene söylenir; hak etmeyene söylenen söz ise sadece israf olur. Ben kelimelerimi tüketmek yerine sabrımı büyüttüm. Sabır ise en sessiz ama en güçlü cevaptır.

Kimseyi cezalandırmaya çalışmadım. Kimseye kin de beslemedim. Sadece yoluma devam ettim. Çünkü biliyorum ki hayat, herkesin önüne bir gün kendi aynasını koyar. O aynada ne ektiyse onu görecektir.

Ve o gün geldiğinde, kimse benim sessizliğimi yanlış anlamayacak. Çünkü anlayacaklar ki bazı insanlar konuşarak değil, duruşuyla anlatır her şeyi.

Sessizliğim bir teslimiyet değil; zamanı geldiğinde gerçeğin kendi sesiyle konuşacağına olan inancımdır.