Belki de en derin yaralar,
bir çığlıkla değil,
kimsenin duymadığı bir sessizlikle kanar.
İnsan konuşa konuşa yorulur,
anlata anlata tükenir.
Sonra bir gün susar...
Çünkü bazı acıları
kelimeler taşıyamaz.
Sessizlik bazen kaçmak değildir;
kendini yeniden bulduğun
en uzun yolculuktur.
Ay, karanlığı nasıl yargılamadan aydınlatıyorsa,
sessizlik de kalbin kırık yerlerini
öyle usulca sarar.
Ve anlarsın...
Her cevap bir seste değildir.
Bazı hakikatler,
yalnızca sustuğunda gelir yanına.
Çünkü insanın en büyük gürültüsü,
kendi içidir.
O sustuğunda, ruh ilk defa nefes alır.
Belki de bu yüzden...
Sessizlik, hiçbir eczanede satılmayan;
ama sabırla bekleyene
Allah'ın kalbe yazdığı en şifalı duadır.