Sessizliğin Kıyısında

Kırmayın gönlümü,
benim teselli edenim yok…
Bir iç çekişe sığdırdım bütün yaralarımı,
duyan olmadı,
duymak isteyen de yok.

Bir zamanlar bir sesim vardı,
adıyla çoğalan,
bakışıyla toparlanan…
Şimdi her hece eksik,
her cümle yarım kalıyor içimde.

Kırmayın gönlümü,
zaten kırık yerlerim çok…
Bir damla merhametle ayakta duran kalbim,
bir bakışla yıkılır,
bir susuşla yok olur.

Ben susmayı öğrendim,
çünkü anlatınca çoğaldı acım.
İçimde büyüyen bir çığlık var,
ama kimse duymasın diye
kendime bile fısıldamıyorum.

Kırmayın gönlümü,
benim teselli edenim yok…
Bir tek ben sarıyorum kendimi geceleri,
ve inan, en zor sarılış
insanın kendine olanıdır…