Sessizliğin Mezarı

Bazı insanlar konuşmaz, çünkü kelimeler yetmez acılarına... Bazıları da susar, çünkü anlaşılamamaktan yorulmuştur.

Bir gün fark ettim; ölmek yalnız toprağa girmek değilmiş, insan bazen yaşarken de gömülürmüş. Bir kırgınlığın altında, bir vefasızlığın gölgesinde, bir "nasılsın?" bile sorulmayan günlerde...

Sustum... Önce bir cümlem öldü, sonra kahkahalarım eksildi yüzümden. Ardından hayallerim çekildi içime, göç eden kuşlar gibi sessizce...

Kimse fark etmedi. Çünkü insanın içindeki cenazeye kalabalıklar gelmez. Ne bir omuz bulunur taşıyacak, ne de bir dua edilir ardından.

Oysa ölümde bir son vardır, suskunlukta ise her gün yeniden ölmek... Her sabah biraz daha eksilmek, her gece biraz daha kendine yabancılaşmak.

Ve anladım ki; insanı en çok yaralayan şey, söylenen sözler değil, içinde kalıp da söylenemeyenlerdir.

Bu yüzden bazen konuşmak gerekir, yüreğin yükünü gökyüzüne bırakır gibi... Çünkü susmak, her zaman sabır değildir.

Bazen insan, kendi elleriyle kendi mezarını kazarmış ve adına da "sessizlik" dermiş... ????